பெரியார் சிலைகளை உடைத்தெரியுங்கள்!!

தமிழக அரசியல் களம் என்பது எப்பொழுதும் தேவையானவற்றை விட்டு சல்லிக்கு உபயோகமற்ற விவாதங்களையே மையப்படுத்தி செல்லும் என்பதற்கு தற்பொழுது நடக்கும் பெரியார் சிலை விவாதங்களே சிறந்த உதாரணம்.

ஈவெரா சிலைகளை உடைப்போம் என்று பாஜாகாவின் எச்.ராஜா கூறியிருப்பதற்கு எதிரான கருத்துகள் அனைத்தும் வரவேற்கத்தக்கவையே.இருப்பினும் ,இவையெல்லாம் மக்களை திசைதிருப்ப செய்யப்படும் தரமற்ற விவாதங்களே.எச்.ராஜா எதிர்பார்த்த ஊடக வெளிச்சத்தை அவருக்குத் தேவையற்று தருகிறார்கள்.

சமூக வலைதளங்களில் பொங்கும் பலருக்கும் ஈவெராவைப் பற்றிய தெளிவு எவ்வளவு இருக்கும் என்று தெரியவில்லை.திமுகவினரும்,பெரியாரிஸ்ட்டுகளும் முட்டு கொடுக்குமளவிற்கு தமிழகத்தில் பெரியாருக்கு எந்த வித புகழும் இல்லை என்பதே யதார்த்தம்.பெரியாரின் எந்த கொள்கையையும் திராவிடக் கட்சிகளே பின்பற்றுவதில்லை.இந்த செயலில் அஇஅதிமுகவினர் எவ்வளவோ பரவாயில்லை.நாங்கள் சாமி கும்பிடுகிறோம் என்று பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொள்வார்கள்.திமுகவினர் கொல்லைப்புறமாகச் சென்று கிடாய் வெட்டி, சாமியார்களின் கால்களில் விழுவார்கள்.பேச்சில் மட்டும் முழங்குவார்கள்.

பிறகு எதற்கு இவர்கள் பகுத்தறிவு பேசவேண்டும்?கொள்கைகளை குழி தோண்டி புதைத்து விட்டு சிலைகள் மட்டும் எதற்கு? பெரியாரின் சிலைக்கு மாலை போடுவதே அவர் காலமெல்லாம் பேசிய பேச்சிற்கு எதிரானது என்றாவது இவர்களுக்குத் தெரியுமா?

தனிப்பட்ட முறையில் ஈவெராவின் கருத்துகளே தவறானவை என்பதே என் எண்ணம்.அவர் எதையும் முழுமையாக ஆராயாமல் மேலோட்டமாகச் சில கருத்துகளை முரண்பாடாகப் பேசி கைதட்டல் வாங்கினார் என்பதே உண்மை.என் கல்லூரி நாட்களில் பெரியாரின் அனைத்து எழுத்துகளையும் தேடித்தேடி வாசித்திருக்கிறேன்.அப்பொழுது எனக்கு பெரியார் என்றால் மிகப்பெரிய ஆளுமை என்ற எண்ணம்.ஆனால் அவரது பேச்சுகளையும்,எழுத்துகளையும் வாசித்த பிறகே அவையெல்லாம் தட்டையான வாதங்கள் என்று புரிந்தது.எளிய மக்களின் எந்த வித தேவைகளையும் நிறைவேற்றாமல், அவர்களின் நம்பிக்கைகளை எள்ளி நகையாடுவது என்பதே எத்தனை மோசமான அரசியல் என்பது கூர்மையான எவருக்கும் புரியும்.

பெரியாரின் பிரச்சாரங்கள் தவறானவை என்பதற்கு இன்றைய திராவிட முன்னேற்றக் கழகமும்,திராவிடர் கழகமும் அடைந்துள்ள நிலையே சரியான ஆதாரம்.அவர்களுக்கு கொள்கையுமில்லை,கோட்பாடுமில்லை.நமது இந்தியாவின் பாரம்பரியம் ,கலாச்சாரம் பற்றிய எந்த வித அடிப்படை புரிதல்களும் இல்லை.வெறும் மேடைப் பேச்சுகள் மட்டுமே இவர்கள் பாரம்பரியம்.சாதிகளுக்கெதிராக எந்த வித சரியான நடவடிக்கைகளும் எடுக்கவில்லை.இவர்களே இன்னும் இடைநிலைச் சாதிகளை வளர்க்கிறார்கள் என்பதே உண்மை.

பெரியாரின் கருத்துகளால் தான் இட ஒதுக்கீடு வந்தது,பெண்ணுரிமை வந்தது,கல்வி பரவலாகியது என்றெல்லாம் இணையத்தில் பிதற்றும் அறிவாளிகளுக்குத் தெரியவில்லை,இவையெல்லாம் எந்த தனிமனித முயற்சியானாலும் வரவில்லை என்று.கால மாற்றங்களால் பெரியார் இல்லை என்றாலும் இவை இங்கு நடந்துதான் இருக்கும்.

போலி பெரியாரியம் பேசும் திராவிட இயக்கத் தோழர்களே ,பெரியாரின் எந்தக் கொள்கையையும் பின்பற்றாத உங்களுக்கு அவர் சிலை எதற்கு? அதை உடைக்க எச்.ராஜாக்கள் தேவையில்லை.அவர் கொள்கைகளை உடைத்தெரிந்த நீங்களே அவர் சிலைகளையும் உடைத்தெரிந்து விடுங்கள்.அது தான் சரி!!!

மண்மொழி-குறுந்தொகை-1

குறுந்தொகை 138, கொல்லன் அழிசி, மருதத் திணை – தோழி சொன்னது – தலைவன் கேட்குமாறு, தலைவி சொல்லுவதைப் போன்று, தோழி சொன்னது 

கொன்னூர் துஞ்சினும் யாந் துஞ்சலமே
எம் இல் அயலது ஏழில் உம்பர்
மஊழ்த்தயிலடி இலைய மா குரல் நொச்சி
அணி மிகு மென் கொம்பு
மணி மருள் பூவின் பாடு நனி கேட்டே

image

             சிறு வயதில் எப்பொழுதும் நான் இருக்குமிடம் ஏரிக்கரைதான்.எங்கள்  வீட்டிலிருந்து ஐம்பதடி தொலைவில் வனத்துறையின் மரக்கன்றுகள் வளர்க்கும் நர்சரியைத் தாண்டினால் ஏரிதான்.சிறிய நீர்ப்பரப்புதான் எனினும் அது என்னுள் நிறைந்தது.மாலை வேளையில் சூரியன் தங்க நிறங்கொண்டு சிவந்து ஏரி நீரில்   உண்டாக்கும் தோற்றங்கள் எவரையும் ஈர்ப்பவை.அவ்விடமும் அங்கிருக்கும் பறவைகளும்,சின்னஞ்சிறிய பூக்களும்,மீன்களும்,அல்லி மலர்களும்,கரையாரத்தில்மஞ்சளும் சிவப்புமான புளியம்பூக்களும் ,காட்டுவாகை மரங்களும் எனக்களிக்கும் அந்தரங்க
மகிழ்வினை நான் மீண்டும் பெற்றது சங்க இலக்கியத்தில் தான்.அம்மொழியும் இயற்கையும் அளிக்கும் பேருவகை என்றும் மாறாதவை.
    இக்குறுந்தொகைப்பாடலில் தலைவி இரவில் உறங்காமல் விழித்திருக்கிறாள்.ஊர்துஞ்சும் யாமப்பொழுதுகள் காதலிப்பவர்களுக்கு சுகமான துயர்களே.இயற்கையுடன்,பூக்களுடன்,விலங்குகளுடன் இணைந்த வருணணைகளே சங்க இலக்கியங்களை செவ்வியல்கள் ஆக்குகின்றன.நொச்சிமரத்தின் இலைகள் மயிலின் கால்கள்
போன்ற வடிவம் கொண்டவை என்பது மயிலையும் நொச்சியையும் நுட்பமாய் கவனிப்பவருக்கே புரியும்.வளமையான அழகிய நொச்சிமரங்களைக் காண்கையிலேயே அது விளங்கும்.நொச்சி மரத்திலிருந்து பூக்கள் விழும் மெல்லிய சத்தத்தை கேட்டவாறு படுத்திருக்கிறாள்.அது துயரத்தை விவரிக்கும் ஒலியாகவே இங்கு கூறப்படுகிறது.நொச்சி மலர் கிளையினின்று வீழ்வதைப் போன்று அவள் மனதிலிருந்து காதலனின் மீதான அன்பு விழுகிறது.மனம் ஆற்றாத துயருறுகிறது என்பதை எத்தனை அழகாக விவரிக்கிறார்.இப்பாடல்கள் அந்தரங்கமான வாசிப்பனுபவத்தை அளிக்க வல்லவை.

 சுறாங்கெனி…

   

  நான் தொடக்கநிலை  வகுப்புகளில் படிக்கையில்  எங்கள் பள்ளிக்கு அங்குள்ள அத்திப்பட்டு புனித வளனார் ஆசிரியப் பயிற்சி நிறுவனத்தில்  படிக்கும் அண்ணன்கள் பயிற்சி வகுப்புகளுக்காக வருவார்கள்.

    வழக்கமான ராஜேஸ்வரி,சுகுணா ராஜவேணி டீச்சர்களும்,ராமமூர்த்தி, ராதா சார்களும் கற்றுத்தரும் 

” தேவே உன்னைப் போற்றிடுவோம்.

ட்விங்கிளு ட்விங்களுவும்”

 எங்களுக்கான சலிப்பூட்டும் கறை படிந்த கரும்பலகைகளும்,மங்கிப்போன மகாத்துமாவும்,அழுக்கடைந்த நேருவும் உள்ள வகுப்பறைகள் திடீரென ஆசிரியப்பயிற்சி மாணவர்களால் பொலிவு பெறும்.அழகழகான படங்களும்,சார்ட்களும்,அறிவியல் ஆய்வுக் கருவிகளும் போர்டில் வரையும் பெரிய ஜ்யோமெட்ரி பாக்சுமாய் பள்ளியே  திருவிழாவாய் மாறும்.விளையாட்டு வகுப்புகளில் விசில் சத்தங்களும்,பெரிய பெரிய கால்பந்துகளும் டென்னிகாய்ட்  வளையங்களும், ஆரஞ்சுப் பழங்கள் போன்ற மெத்து மெத்தென்ற மஞ்சள் வண்ணப் பூப்பந்துகளும்  குதூகலத்தை அள்ளி வரும்.

    அப்படிப்பட்ட இனிய காலங்களில் அந்த அண்ணன்கள் பாடியபோது தான் நான் முதன்முதலில் அத்தனை உற்சாகமான ஒரு பாடலைக் கேட்டேன்.  “அரிசிருக்கு பருப்பிருக்கு ஆக்க முடியல

அடுப்பிருக்கு நெருப்பிருக்கு சேக்க முடியல

சுராங்கெனி சுராங்கெனி 

சுராங்கென்னிக்கா மாலுக்கெண்ணா வா!

மாலு மாலு மாலு 

சுராங்கெனிக்கா மாலு ” 

    வித்தியாசமான தமிழில் ஒலித்த அப்பாடல் எங்களின் பிரிய  கீதமானது.

   அவற்றின் அர்த்தங்களெல்லாம் புரியாமல் நாங்கள் பாடி ஆடிக் கொண்டிருந்த நினைவுகள் இன்றும் அப்படாலுடன் சேர்ந்து வருகிறது.

  “சின்ன மாமியே உன் சின்ன மகளெங்கே

 பள்ளிக்குச் சென்றாளோ படிக்கச்சென்றாளோ”  

  என்று இலங்கை கூட்டுத்தாபன ஒலிபரப்பு வானொலியிலும்,எங்கள் பள்ளியிலும் கேட்ட அந்தப் பாடல்களெல்லாம் என்றென்றும்  உற்சாகத்தை அளிப்பவை .எத்தனை காலங்கள் ஆனாலும் மகிழ்வான தருணங்கள் மறைவதில்லை.பாடலைக் கேட்கும் எவருக்கும் ஆடத்தோன்றும்.70களில் உருவாகி இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக கல்லூரி மாணவர்களின் கோரஸ் பாடலாய் புகழடைந்த அப்பாடல் எத்தனையோ பேருக்கு மலரும் நினைவுகளை மீட்டுத் தருபவை.

  எங்கள் ஜவ்வாது மலைக்கு வரும் எல்லா சுற்றுலா பேருந்துகளிலும்,வேன்களிலும்,கல்லூரி வாகனங்களிலும் இப்பாடல் ஒலிக்கும்.இன்பச் சுற்றுலாக்களுக்கு  மேலும் ஒளியேற்றிய பாடல் அது.

    நினைத்தவுடன் ஸ்மார்ட் போன்களிலும்,இணையத்திலும்,தொலைக்காட்சியிலும் எந்த பாடலையும் கேட்டு ஐம்பது நொடிகளில் சலிப்புற்று அடுத்த பாடலுக்குச் சென்றுவிடும் இன்றைய வீடியோ தலைமுறை ,இப்படி ஒரு  பாடல் மட்டுமே உருவாக்கிய அதிர்வுகளை நிச்சயம் மிஸ் செய்கிறார்கள்.

    விஷேச வீடுகள்,இறப்பு வீடுகள்,கோவில்கள் என்று நிகழ்வுகளில் ஒலிக்கும்  பாடல்கள் மரங்களையும்,வயல்களையும் தாண்டி எங்களை நோக்கி வரும் அற்புத கணங்கள்…

     இலங்கை கூட்டுத்தாபன வானொலியிலும்,அகில இந்திய சென்னை வானொலியிலும்  பாடல்  ஒலிபரப்பிற்காக  இரவு பத்து மணிவரை காத்திருந்து நேயர் விருப்ப  பாடல்களைக் கேட்டதும்,ஊரே சேர்ந்து ஒலிச்சித்திரங்களை  கேட்டதும் இப்பொழுது எண்ணினால் வியப்பு தான்.ஒரு பாடலை கேட்பது அரிய நிகழ்வாக இருந்த போது தான் அதற்கு அத்தனை மதிப்பும் உணர்வும் இருந்தது.  

   அப்படிப்பட்ட மிக புகழ்பெற்ற பாடல் தான் சுறாங்கெனி.. 

   எனது தனிப்பட்ட நினைவாக என்றும் நிற்பது,,.என் மூத்த சகோதரன் ஸ்பென்சர் மூளைக்காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் எங்கள் இல்லத்தின் பேசா இறைவனாய் எங்களுடன்  இருந்தான்.ஒரு கல்லூரி மாணவர் குழு  எங்கள் வீட்டிற்கு முன் இப்பாடலைப் பாடிய  போது படுக்கையிலிருந்து துள்ளித்துள்ளி மகிழ்ந்து அவன் சிரித்தது என்றும் என் நினைவுகளில் .அத்தனை குதூகலமான பாடல் அது.

    இலங்கையைச் சேர்ந்த  சிலோன் மனோகர்  பாடிய பைலா பாடல்கள் இவை என்பதெல்லாம் நான் பிறகு அறிந்து கொண்டவை.

       இத்தனை காலங்களுக்குப் பின்னும் அதே உணர்வை உற்சாகத்தை அளிக்கக்கூடிய எந்த கலை வடிவும் போற்றத்ததகுந்ததே.அதுவே ஒரு படைப்பாளியின் வெற்றி.

குதூகலமான பாடல்களைத் தந்த மனோகருக்கு   அஞ்சலி.

ஜவ்வாது மலைக்குன்றுகளில் …

இயற்கையை விடச் சிறந்த தோழமை எதுவுமில்லை.ஆவணிமாத மழையினால் மண் பூரித்து மரங்களெல்லாம் மலர்ந்து பசுமை போர்த்திய ஜவ்வாது மலை என் பால்யகால நினைவுகளைக் கொண்டு வருகிறது.

        

ஐந்து நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை மாறும் வானிலை  மேகங்கள் மூடுகின்றன,சட்டென சூரியன் ஒளிர்கிறது,சாரல்மழை  பொழிகிறது.சூழ்ந்திருக்கும் மலைக் குன்றுகளின் மீது வெண்ணிற மஞ்சுகள் போர்த்தி மங்கும் காட்சி ஓர் உவகை.சிறிது சிறிதென மேகங்கள் விலகி இச்சந்தன மலைகுன்றுகள் காட்சியளிப்பது ஓர் மகிழ்வு.
        

சாமைப்பயிர் அடர்ந்து பசுமையாய் எங்கும் பரந்திருக்கிறது.இம்மலையின் பெரும்பான்மை பயிர் சாமை தான்.அதற்கு அதிக உழைப்பு தேவையில்லை.விதை விதைத்து ஆடு மாடுகளிடமிருந்து பயிர்களைக் காப்பாற்றினாலே போதும்.பூச்சிக்கொல்லி,உரங்கள்,நீர்பாய்ச்சல் ,களையெடுப்பு எதுவும் தேவையில்லை.

        பழங்குடிகளின் வாழ்வு இத்தகைய  சிக்கல்களற்ற எளிய சுழற்சி தான்.அவசரங்களற்ற மலைப்பகுதியும் ,இம்மண்ணும் என்னுடன் என்றும் இணைந்தவை.

        


எட்டி மரங்களும்,நீர் மருத மரங்களும் அடர்ந்து செழித்து காட்டுக்கொடிகளால் சூழப்பட்டுள்ளன.

   சிறிய மலை ஆறுகளும்,ஓடைகளும் நீர்ப்பெருக்கில் சுழல்களில் நிறைகின்றன.

  மண்ணில் இந்த அமைதியும்,வளமும் பசுமையும் காண்பது பேருவகை. 

ஞாநிக்கு அஞ்சலி

   அரசியல் விமர்சகரான ஞாநியைப் பற்றி  அவர்  எழுதிய  “ஓ பக்கங்கள்”  மூலமே  எனக்கு அறிமுகம்.நான்  பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலம்.அரசியல்  பற்றியெல்லாம்  ஆழமான புரிதல்கள் அற்று ,ஏதேனும்  மாற்றங்கள்  நிகழும்  என்று நான் உளமாற  நம்பிய  உணர்ச்சிகரமான  வயது அது.

      கருணாநிதி,ஜெயலலிதா,எம்ஜிஆர்  என்று  எல்லா அரசியல்  வலிமை கொண்ட  தலைவர்களைப்   பற்றியும்  வெகுஜன  இதழ்களில்  புகழுரைகள் மட்டுமே  வெளிவந்த  நேரத்தில்  தைரியமாக  அனைவரையும்  விமர்சித்து ஞாநி  அவர்கள்  எழுதியது  அந்த  வயதில்  எனக்கு  உண்மையில்  மிகவும்  பிடித்திருந்தது. அவரது பல்வேறு  அரசியல்,இலக்கிய  கொள்கைகளில்  முரண்பாடுகள்  உண்டென்றாலும் இலட்சிவாதங்களை  எழுத்துடன் நிறுத்தாமல்  செயல்பட்ட அவரைப் போன்றவர்கள் இன்று அரிதானவர்கள்  என்பதை எப்பொழுதும் நினைப்பேன்.

          தனிப்பட்ட முறையில் என் அரசியல் சிந்தனைகளை மாற்றியமைத்தவர்களில்   திரு. ஞாநி,திரு. துக்ளக் சோ ஆகிய இருவரும் மிக  முக்கியமானவர்கள்.

          அவர்கள்  எப்பொழுதும்  எதிர்மறை விமர்சனங்கள் கொண்டிருந்தாலும், வளைந்தும் குழைந்தும்  அடிவருடிக் கொண்டிருக்கும்  நம் சூழலில்  இத்தகைய  எதிர்ப்புக் குரல்கள் எப்பொழுதும் மிக முக்கியமானவை.அந்த வகையில்  ஞாநி தமிழகத்தின் அறிவார்ந்த அரசியல்  குரலில் முக்கியமானவர்.அவருக்கு என் உளமார்ந்த அஞ்சலி.

ஆண்டாளை விட்டு விடுங்கள் அவள் அரங்கனிடம்..

ஆண்டாள் எனும் கோதையிடம் எனக்குள்ள ஈர்ப்பே அவள் மொழி வன்மை தான்.தமிழை இத்தனை  இயல்பான அழகுடன் உயரிய நடையில் தந்தவள் என்பதை விட வேறென்ன வேண்டும் என்பது என் நோக்கு.

   இதே போல அவரவர்க்கு அவரவர் பார்வை இருக்கும்.அவளுடைய பக்தி,அவள் கவிதைத் திறன்,அவள் வாழ்வு ,சரணடைதல் என்று எத்தனையோ கோணங்களில் ஆண்டாளை போற்றுகிறோம்.இதில் இன்று எழுந்துள்ள சர்ச்சைகள் மிக மிகக்  கீழ்நிலையில் நடக்கின்றன என்பதே அனைவருக்குமான வருத்தம்.

         மார்கழி என்பது  கனவுகளின் மாதம் என்று என் தந்தை கூறுவார்.ஆம்  வெப்ப மண்டலமான நம் தமிழகத்தில்  பனிக்காற்று வீசும் இனிய காலம் என்பது சில மாதங்களே.

       பனி உறைந்து குளிரில் உடல்  விரைத்துப் போய் ,நடுங்கி ஒடுங்கியிருக்கும் மக்களும்,  ,தாவரங்களெல்லாம்  பனியில்  கருகி,  விலங்குகளெல்லாம்  தலைமறைவாய்  வாழ, வெய்யில்  எப்பொழுது வருமெனக் காத்துக் கிடக்கும் ஐரோப்பிய மேலைநாடுகளுக்குத் தான் குளிர்காலங்கள் என்பவை கொடுமையானவை.அவர்களுக்கு வெயில் வரும் காலங்களையே வசந்தம் என்று நமக்கும் கற்பித்திருக்கிறார்கள்.அப்படித்தான் இருக்கும் நம் மரபைப் பற்றியும் ,இலக்கியங்கள் பற்றியும் சரியாக அறியாமல் அவர்கள் எழுதும் ஆய்வுகளும்.அதனை நாம் மேற்கோள் காட்டுவது என்பது முரணானது.

            உண்மையில்   மார்கழியும்,தை மாதமும் நமக்கு இனிய காலங்கள்.குளிர் வீசும் நீண்ட இரவுகள்,கதகதப்பான புல் வேய்ந்த குடில்கள் ,காலையில்  புகைபோல  எழும் பனி,புற்களின்,இலைகளின் பரப்பில் ஒளிரும் துளிகள் என்று இயற்கையாகவே நம் மனதை மேம்படுத்தும் தன்மை கொண்ட மார்கழியை இன்னும் மிளிரச் செய்தவள் ஆண்டாள்.

    கண்ணன் மேல் அவள் கொண்டது பக்தியா,காதலா என்றெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது சிறுபிள்ளைத்தனமானது.உண்மையில் ஆண்டாள் வாழ்ந்த காலம் பற்றிய சான்றுகள் எவையும் இல்லை.நம்மிடம் இருப்பது அவள் கவிதைகள் மட்டுமே.ஆனால் அவளை அறிய அது மட்டுமே போதுமே .

        மார்கழித் திங்கள்,மதி நிறைந்த நன்னாளில்

     எருமைச் சிறு வீடு,எல்லே இளங்கிளியே,

  மணிக்கதவம்   தாள்திறவாய்

கற்பூரம் நாறுமோ,கமலப்பூ நாறுமோ

   ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி

       இத்தனை  அற்புதமாகத் தமிழ் மொழியைப் பயன்படுத்த   அவள் அறிந்திருந்தாள்.அவளை வளர்த்த தந்தை பெரியாழ்வாரிடம் அவள் கற்றறிந்த  தமிழ்அறிவாக இருக்கலாம்.

           அவளின்  கவிதை மனமே  அவளின் மேம்பட்ட  மனதை  நமக்கு உணர்த்திவிடுகிறது.அவள் பெண் என்பதற்கான பல சான்றுகளையும் அவள் பாடல்களில் இருந்தே தான் சொல்கிறார்கள்.

     எட்டாம் நூற்றாண்டில் அவள் வாழ்ந்திருக்கலாம் என்பதற்கான சான்றாக “வியாழம் உறங்கி வெள்ளி எழுந்தது ” என்றபாடலைக் கருதலாம்.

    ஆனால் இவையெல்லாம் புறச்சான்றுகளே.ஒரு கவிதையை,பாசுரத்தை நாம் உணர்ந்து கொள்ள அதை எழுதியவரின் உணர்வு  நமக்குச் சரியா கடத்தப்பட்டாலே போதும்.இவற்றை மிகச்சரியாகத் தருபவை ஆண்டாளின் திருப்பாவையும்,நாச்சியார் திருமொழியும்.

     .சங்கப் பாடல்களின்  மீது எனக்கு  ஈர்ப்பு அதிகம் வருவதற்கு   காரணம்அவற்றின் மொழியும்,எளிமையும் மட்டுமன்றி அதிலுள்ள நாட்டார் வழக்குகளும் தான்.

  ஆழ்வார்களின் பாடல்கள் அவற்றை விட இன்னும் சற்று பிந்தைய காலகட்டத்தவை.எனவே மொழியின் கூர்மை இன்னும் செம்மையடைகிறது.ஆனாலும் சங்கப்பாடல்களின் தொடர்ச்சியாக இப்பாடல்களிலும் பல்வேறு வாழ்வு முறையைகள் கூறப்படுகின்றன.

     ஆண்டாளின் சிறப்பு  என்பது அவள்  மிக நுண்ணிய தகவல்களை தாவரங்களை,விலங்குகளை,இயற்கையை  நுட்பமாகப்  பதிவு செய்கிறாள்.அவளின்  வாழ்வும் கூட  அத்தகையதே  சுள்ளிகள் வைத்து  சிறு கலங்களில்  சோறு சமைக்கிறாள்.எருமைக்கன்றுகளையும்,மாடுகளையும் ஓட்டிச் செல்கிறாள்.சிறு மலர்களைக் கொய்து அரங்கனுக்கு மாலை சூட்டுகிறாள்.வெண்மணலில் கோலங்கள் இடுகிறாள். சிற்றகலில் விளக்கேற்றுகிறாள்.மாடுகள் பின் சென்று தயிர் அன்னத்தை உண்கிறாள்.இவையெல்லாம்  அவள் கவிதைகளின் அழகியல்.

          அவளது பக்தி என்பது   அவள் மனதில் உணரும் பித்து நிலை. அரங்கனின் மீது அவள் கொண்ட காதல் என்பது நம் பக்தி முறைகளில் ஒன்று .இறைவனைக் குழந்தையாக,  காதலனாக,கணவனாக.தகப்பனாக எண்ணி  பாடுவதும்,பாவிப்பதும் பக்தி மரபே.

  இதில் ஆண்டாளின் பக்தி என்பது முற்றிலும் தன்னை அர்ப்பணம் செய்வது.சரணாகதி.இந்து ஞானமரபில்  யோகம்,அத்வைதம்,மீமாம்சம்,வைஷேஷம் என்று பல வகையான   பக்தி  முறைகள் உண்டு.   இதில்  ஆண்டாளின் வழி கண்ணனை காதலனாகக் காண்பது.அவள் காட்டும் இறை நிலையை,காதலை உளம் உருகி அரங்கனிடம் தன்னை அளிக்கும் உயரிய  நிலையை      அவள்  பாடல்கள் மூலமே நாம் அறியலாம்.

               அவள்  தன் அரங்கன்  மீது பித்து கொள்கிறாள்,அவனிடம் உரிமை கொண்ட பிற பெண்கள் மீது பொறாமை கொள்கிறாள்,அவன் மீது கொண்ட பிரேமையால் தன்னிலை மறக்கிறாள்,அவனிடம் ஊடல் கொள்கிறாள், அவன் மீது கொண்ட பெருங்காதலால்  அவனுள் புகுந்து அவனாக மாறுகிறாள்,அவன் மீது கொண்ட பக்தியால் அவன் பாதங்களில் கண்ணீர் உகுக்கிறாள்,உலகனைத்தையும் காக்கும் விஷ்ணு தன்னை அணைப்பதை ,தன்மீது அவன் அன்பை பொழிவதை தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா என்று ஐயம் கொள்கிறாள். என் உடல் மானுடர்க்கன்று ,அரங்கனுக்கே என உரைக்கிறாள்.              

      சாதாரணப் பெண்ணான கோதை  ஒரு ஞானியாக மாறுவது இந்த இடத்தில் தான்.ஆம் அவள்   கண்ணன் மீது பித்து கொண்ட பிச்சி,,எல்லாம் அறிந்த ஞானி.பற்றற்றவள்.

        இவையெல்லாம் இலக்கியமும்,பக்தி ஞானமும் அறிந்தவர்களுக்கான விளக்கங்களே.

எளிய மக்களுக்கு இந்த வகையான விளக்கங்கள் எதுவுமே தேவையில்லை.அவர்கள் ஆண்டாளின் பக்தியை மிகச் சரியாக புரிந்து கொள்வார்கள்.

  எங்கள் ஜவ்வாது மலைப்பகுதியில் பழங்குடி மக்களுடன்  வாழ்ந்த  எனக்கு அவர்களின் தெய்வங்கள்  பற்றி மிகப்பெரிய வியப்புகளுண்டு.பெரிய பெரிய கோவில்களோ,ஓங்கி ஒலிக்கும் காண்டாமணிகளோ,அடுக்கடுக்காய் ஒளிரும் நெய்  தீபங்களோ இல்லை.சிறிய ஒரு கல்லும்,சூலமும் ,மண் அகல் விளக்கும்,கற்பூரமும் போதும் அம்மக்கள் தேவங்கும்பிட.    ஒரு மரத்தடியும்,புற்றும்,பாறையுமே  தெய்வங்களாகி நிற்கின்றன.அவர்களின் அந்த எளிய  வழிபாட்டில் உலகின் மாபெரும் தத்துவங்கள் அடங்கி விடுகின்றன.இறைவன் விரும்புவது அந்த எளிய மனங்களைத் தான்.

         அத்தகைய பழங்குடி மரபிலிருந்து அவற்றின் தொடர்ச்சியாக உருவானவையே நம் அனைத்து பக்தி மரபுகளும்.இவற்றை ஐரோப்பிய மனங்களால் என்றும் புரிந்து கொள்ள இயலாது.

    இன்றைக்கு  ஒரு எண்பது வருடங்களுக்கு முன்பிருந்த வாழக்கை முறைகளைப் பற்றி,வரலாற்றைப் பற்றி  நம்மிடம்  என்ன ஆவணங்கள் இருக்கின்றன?   தமிழ் நாட்டில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டங்கள் பற்றிய ஆதாரங்கள்  ஆவணப்பதிவுகள் உண்டா?ஏன் சென்ற ஆண்டு நடைபெற்ற ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் பற்றி ஊடகங்களின் பதிவுகளன்றி  அதிகாரப்பூர்வமான ஆவணங்கள் எதாவது இருக்கின்றனவா?

    அதைப் பற்றியே சரியாகத் தெரியாத நிலையில்    எட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த  கோதையின் வாழ்வு  பற்றி நமக்கு  எப்படித் தெரியும்?  

           நம் இந்தியாவின் எந்த மரபையும்  உணராமல்  ,நம் சமூகத்தையே  கீழ்மையானது,    பெண் அடிமைத்தனமும்,சாதிய முரண்பாடுகளும்  கொண்ட  நாகரீகமறியா  இனங்களாகவும் வரலாற்றை திரித்து எழுதியவர்கள் ஐரோப்பிய அறிஞர்களே(!).அவர்களுக்கு எப்படி ஆண்டாளைப் பற்றியும் அவள் வாழ்ந்த மேன்மையைப் பற்றியும் தெரியும்?

        கோதை இத்தனை புலமை கொண்டு கவிதை புனைகிறாள்.அப்படியானால்  அன்றே பெண்களுக்கு   கல்வி   இருந்திருக்கிறது.  அதிகாலை  வேளையில் தெருவில்  வந்து   தோழியரை அழைக்கும் முறைகளும்,அவர்கள் பாவை நோன்புகள் மேற்கொள்வதும்,இறைவனை ஆலயத்தில் தரிசிப்பதும் அன்று இருந்த நடைமுறைகளே.. .இவையெல்லாம் பெண்கள்   மேம்பட்ட நிலையில் இருந்ததற்கான ஆதாரங்களே..நம் இந்திய மரபினை,வரலாற்றினை,தொன்மங்களை,செவ்வியல் இலக்கியங்களைத் தொடர்ந்து  வாசிக்கும் எவருக்கும்   இது  நன்றாகத் தெரியும்.

     எல்லாவற்றையும் எதிர்மறை எண்ணங்களுடனும்,ஒற்றைப்டையான நோக்குடனும் பார்க்கப் பழகிய திராவிட அரசியலிலிருந்த வந்த பாவலர்களுக்கும்,கவிப் பேரரசுகளுக்கும்  இவையெல்லாம் என்றுமே புரியப் போவதில்லை.

      ஆண்டாளைத்   தாயாராக எண்ணி வணங்கும் பல லட்சம் மக்களின் மன உணர்வுகளைப் பற்றி சற்றும் உணராமல் எதையும்  சொல்வது தவறானது.

      ஆண்டாளின் மீதும்,அவள் தமிழின் மீதும் எனக்கு பற்று வரக்காரணாமான,அவள் மீது மிகப்பெரிய  அன்பு கொண்ட என் இலக்கிய உலக ஆதர்சங்களில் ஒருவரான ஜெயகாந்தனிடம்  “உங்கள் சில நேரங்களில்  சில  மனிதர்கள்   நாவலில் சிறு பெண்ணை சீரழிக்கும் கதாநாயகன் நீங்கள் தானா?அது உங்கள் கதையாமே    என்று கேட்கப்பட்டது” அதற்கு ஜேகே கூறினார்,”எழுத்தாளனின் படைப்பை வாசியுங்கள்.அவன் வாழ்க்கையை வாசிக்க எண்ணாதீர்கள் “என்றார்.

       ஆகவே  படைப்பாளி எதைப்பபற்றி வேண்டுமானாலும் எழுதலாம்.அவையெல்லாம் அவனின் சொந்த வாழ்க்கை அல்ல.திருடனைப் பற்றி எழுதினால் அவன் திருடனாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

    ஆண்டாளின் பாடல்களின்  உணர்வை ,பக்தியை அறிந்து கொள்வதே முக்கியம்,அவளது தனிப்பட்ட வாழ்வு எப்படிப்பட்டதென்று அறிவது நோக்கமாக இருக்கக் கூடாது.

     ஆண்டாளின் பக்தியை,அவள் கவிதையை,அவள் தமிழை வாசித்து உணருங்கள்.அவளது  காதலை பக்தியை உடல் சார்ந்த தேவதாசி குலமாக எண்ணி வாசிப்பது என்பது  தமிழுக்கே அவமானம்.மிகக் கீழ்மையான வாசிப்பு.அவள் கூறும் அனைத்துமே இந்த உடலை உதறி மேலேச் செல்லும் பக்தியின் பரவசம்.அதனை உணராவிடினும் பரவாயில்லை தவறான வியாக்கியானங்களைத் தர வேண்டாம்.

    தமிழ் இலக்கியத்தில்  வள்ளுவனைப் போன்று, கம்பனைப் போன்று,இளங்கோவைப் போன்று ,மாணிக்க வாசகரைப்   போன்று    மேம்பட்ட மொழி வன்மையும்,  உயர்ந்த  படைப்பாற்றலும்  கொண்டவள்  ஆண்டாள்.அவள் கவிதைகள் தமிழுக்கு செவ்வியல்  தன்மை அளிப்பவை.

   அவள் வாழ்க்கை எப்படிப்பட்டது அவள் குலமென்ன ,அவள் தேவதாசியாய் இருந்தாளா என்றெல்லாம் ஆராய வேண்டியதில்லை.

             மாலே  மணிவண்ணா” என்று   தன்னையே  அவனாக எண்ணிய   அவளது தூய  உள்ளத்தை உணர்ந்து  அவளை அவள் கண்ணனிடம்,அவள்  அரங்கனிடம்  விட்டு விடுங்கள்.கீழ்மையான அரசியலுக்கும்,புகழுக்கும் அவளை இழுத்து வர வேண்டாம்.