புத்தகம்-2   விஷ்ணுபுரம்..தேடல் வெளி ..ஜெயமோகன்.

    மனவெளியின் அத்தனை நுட்பங்களையும் அடைய வழிவகுக்கும் தமிழின் முக்கிய படைப்பான விஷ்ணுபுரம் அற்புதமான உலகம்.

      நுழைந்து விட்டால் அவ்வுலகிலிருந்து வெளிவர மனமிருக்காது.இதனை வாசித்த காலம் முதல் இதைப்பற்றி நான் எழுதாமலேயே இருந்தேன்.

    விஷ்ணுபுரம் மட்டுமே இத்தனை ஆண்டுகள் பேசாமலே என் மனதிலேயே இருந்தது.அதற்குரிய இடம் அமைய காலம் கனிந்ததாகவே எண்ணுகிறேன்.நான் எழுதுவது மிகக் குறைவானதே.அதிகம் வாசிப்பேன்.

  விஷ்ணுபுரம் பற்றிய இணையத் தகவல்கள்,குழு விவாதங்கள் எதையும் அறியாமல்தான் தான்வாசித்தேன்.அது என்னுள் இயல்பாகவே நுழைந்து விட்டது.என்  வாசிப்பனுபவம்காரணமாக இருக்கலாம்.

  

” ,என் அலைகள் பூரணமாய் அடங்கிவிட்டிருந்தன.மனம் வெட்ட வெளியாக இருந்தது”இவ்வெளிப்பாட்டை மாபெரும் விஷ்ணு ஆலயத்தின் மூலம் அறிய வைக்கிறது.திருவடியின் தேடல்களில் தொடங்குகிறது..ஆலயத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும் நம்மை இழுத்துக்கொள்கின்றன.ஜெயமோகனின் எழுத்து வன்மை பற்றி புதிதாக கூற வேண்டியதில்லை.எனினும் ஒவ்வொரு கல்லையும் ,சிலையையும் நுட்பமாய் அறியச்செய்கிறது என்பதை சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

       என் தேடல்கள்,வினாக்கள் பித்து கொண்ட மனநிலை கொந்தளிப்பு எதுவுமற்ற தனிமை எல்லாம் அறிந்த ஏகாந்தம் எதுவுமறியா பரப்பிரம்மம் என்று எல்லாவற்றையும் உணரவைத்தது விஷ்ணுபுரம் 

    .அத்தனை உளத்தேடல்கள் இருந்தால் மட்டுமே இத்தகைய ஓர் காவியம் சாத்தியம்.இறைவனின் பாதத்தை தரிசிப்பதும் பாதபூஅஜையும் உணர்த்துவது எதனை?

   பள்ளிகொண்ட பரமனை காலங்காலமாய் தரிசித்து நிற்கும் வெளி எது?

     தொழுநோயாளியின் பாதங்களை உணரும் கணம் எது?புனிதங்கள் எல்லாம் அறுவறுபெபடையும் கணம் எது?எல்லாவற்றிற்கும் விடை தான் விஷ்ணுபுரம்.

  இந்நூலிற்கு எழுதப்பட்ட விமர்சனங்களே பல ஆயிரம் பக்கங்கள் இருக்கலாம்.நான் உணர்வதை மட்டுமே இங்கு எழுதுகிறேன்.இம்மாபெரும் ஆலயம்,,அதன் ஒவ்வொரு பகுதியும் என்னுள் நிலைத்துவிட்டன என்றே உணர்கிறேன். .

     இச்செவ்வியல் படைப்பின் கதையையும் சுருக்கத்தையும்  ஏற்கனேவே பலர் பதிவிட்டிருக்கலாம்.என்வாசிப்பில் உடன் வந்தவற்றை மட்டுமே சுட்ட விரும்புகிறேன்.

  சித்திரையும் ,லலிதாங்கியும்,பத்மாட்சியும்,ஷங்கர்ஷணனும்,லட்சுமியும்,தாத்தாவும் சூர்யதத்தரும் என ஒவ்வொரு நிலையிலும் நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றனர்.காலபிரக்ஞையின்றியே நான் இப்படைப்பினை அறிகிறேன்.எது முதல் எது நடுவில் எது இறுதி என்பதெல்லாம் நம் வசதிக்கு பிரிப்பவையே.உண்மையில் அனைத்தும் ஒன்றே..இந்நாவலில் நடக்கும் அனைத்தும் ஏற்கனவே விஷ்ணுபுரத்தில் நடந்தவை என்று வருகிறது.ஆம் அனைத்தும்  இவ்வுலகில் நடந்தவை தான்.எனில் நாம் ஒவ்வொருவரும் தேடுவது மீண்டும் மீண்டும் அதைத்தானா என்பதே இதன் சாரம்.

    அஜிதர் ஞானசபையில் விவாதிக்கும் பகுதியை எத்தனை முறை வாசித்தேன் என்று தெரியவில்லை.

  உங்கள் உள்ளங்கள் ஒன்றாகட்டும்.

அனைத்துமாகி நிற்கும் இந்த ஒன்று எது?

இப்படி எத்தனையோ வரிகளில் நிலைத்து நின்றேன்.

   தத்துவ விசாரங்கள் வரும் பகுதிகளை வாசிக்கும்போது   ஒரு நிறைவும் வெறுமையும் ,கலந்த  மனநிலை இருந்தது

.எத்தனை எத்தனை உட்கூறுகள்?இத்தேசத்தின் இந்த ஆழ்ந்த அறிவும் ஞானத்தேடலும் எங்கே?எந்நிலையில் இவ்வுயர்வு நிலைகுலைந்து தாழ்வுற்றது? என்ற எண்ணம் எழுந்தவாறே இருந்தது.எங்கே நாம் விலகிச் சென்றோம்?இவையெல்லாம் விடையற்றவை என்பதையும் அறியவைப்பதே இதன் சிறப்பு.

      எந்த ஒரு படைப்பையும் இதனை முன்னரே வாசிக்கவில்லையே என்று எண்ணவைப்பதே அதன் வெற்றி என்று யாரோ எழுதியதாக நினைவு,ஜெமோ எழுதியதாகவே இருக்கலாம்.அப்படி என்னை உணரவைத்ததது விஷ்ணுபுரம் .

     இதிலுள்ள அத்தனை வினாக்களும் அனைவரும் கொள்வதே.இத்தகைய ஞானமும் தர்க்கங்களும் நம் தேசத்தின் அடையாளமாக இருந்த காலகட்டம்  எப்படி மறைந்தது?எங்கே நாம் தவறினோம் என்ற எண்ணம் உருவாகாமல் இல்லை.அதற்கான விடையையும் அதிலேயே பெற்றேன்.எல்லாவற்றிற்கும் அழிவும் உண்டு.அவை மீண்டும் வேறொரு வடிவில் பிறக்கும்.

    இந்நாவலில் வரும்அனைவரும் பெண்கள் உட்பட தேடல்கள் மிகுந்தவர்களாகவே உள்ளனர்.இத்தனை கூர்மையானவர்கள் யதார்த்த உலகில் இருப்பார்களா என்றும் தோன்றாமலில்லை.இவ்வுலகில் இல்லாதது எது?ஆம் நாம் தேடுவதையேக் கண்டடைகிறோம்.

  “ஓடையருகே நின்ற புங்க மரத்தில் தளிர் இலைகள் நிரம்பியிருந்தன.காற்றில் அது சலசலத்தது.அதில் பறவைகளின்கூட்டமான துயில் கலையும் ஒலி கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.தூரத்து இலவ மரத்தில் கொத்துக்கொத்தாகக் காய்கள் தெரிந்தன.சற்று வான் ஒளி அதிகரித்த போது ,அவை குருவிகள் என்று தெரிந்தது.அவை எழுந்தும் பறந்தும் கூவியபடி திரும்ப வந்து அமர்ந்தும் புலரியைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தன.குளிர்ந்த காற்று தூய்மையான  தளிர் மணத்துடன் இருந்தது.இத்தனைக்குப் பிறகும் உலகம் இப்படி முழுமையுடனும் தூய்மையுடனும் இயங்குவது அதிசயமாகப் பட்டது.”

    இது ஷங்கர்ஷணன் தன் மகன் அனிருத்தனை இழந்த பின் கொள்ளும் நிலை.எத்தனை ஆழமான கருத்து, அழகான நடை.என் மனதில் இருந்த எத்தனையோ குழப்பங்களில் இத்தகைய வரிகள் உடன் வந்ததுண்டு. நெருக்கமானவர்களின் மரணம்,ஏன் சில துரோகங்கள் கூட இத்தகைய மனநிலைக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும்.ஆசிரியரின் இத்தகைய புரிதல்கள் எனக்கு இணக்கமான வாசிப்பனுபவத்தைத் தந்தவை.நான் எத்தனை துயரம் கொள்கிறேன்,உலகம் எத்தனை அமைதியாக அழகாக இருக்கிறது என்ற பித்து மனதில் எழுந்த என் இளமைக்காலங்களை நினைவூட்டும் இப்பகுதி மிக உண்மையானது.

  “அது இங்கும் இல்லை.அது எங்கும் இல்லை.அது எங்குமுள்ளது.அது மேல் கீழற்றது.உள்வெளி அற்றது.அது வடிவமற்றது.அனைத்து வடிவங்களுமானது.அது குணங்களற்றது.அனைத்து குணங்களுமானது.அதை நெருப்பென்போம்.அது நெருப்பு.அதை நீரென்போம்.அது நீர்.அது என்போம்.இது என்போம்.அது இது.இங்கு நாம் விஷ்ணு என்கிறோம்.அது விஷ்ணு.”

  ஞான சபை விவாதத்தில் இவ்வாறு விவரிக்கப்படுவதை உணரும் தருணமே நாம்  நம்முடைய இருப்பினை அறியவைக்கிறது எனலாம்.நாம் எ துவாக உணர்கிறோமே அதுவே நாம்.பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டத்தை மனித மனம் உணர்ந்து தன் இருப்பு எத்தனை எளிதானது,தான் இதில் ஒரு துளி மட்டுமே என்று எண்ணவைக்கும் தருணமே இதன் உச்சம்.இப்படைப்பின் பல பகுதிகளில் அவ்வாறு என்னை உணர்ந்தேன்.இளமையில் இத்தகைய தேடல்கள் கொண்ட நிலையில் அதனைக் கண்டடைவது பெரிய சவாலாகவே இருக்கும்.அதில் வெல்வது  என்பதே வாழ்வின் முழுமை.அதனை நான் அடைந்தது இலக்கியத்தின் மூலமே.நிச்சயம் விஷ்ணுபுரம் அதில் முக்கிய இடம் கொள்கிறது.இப்படைப்பினை சில மாதங்கள் வாசித்தேன்.அக்காலம் முழுவதுமே அதிலேயே இருந்தேன்.இத்தனை உள்ளுணர்வுடன் ஊன்றி நான் வாசித்த நூல்கள் சில மட்டுமே.

    சோனா நதியும் அதன் சிவந்த நீரும் அதன் பாதைகளும்,நதியின் நீரோட்டமும் சுழிகளும்,பெரிய காண்டாமணியான சுவர்ணகாண்டமும் இதன் ஒரு அங்கமாக நாவல் முழுவதும் வருகின்றன. 

      பிராமணர்கள் உணவு உட்கொள்ளும் பகுதி உண்மையில் உணவின் மீதானது மட்டும்தானா?அன்னமும் ,நெய்நும்,பருப்பும்,அப்பமும்,சோற்றுமலைகளுமாய் உணவினைக் காண்கையில் எழும் உணர்வு எது?இத்தனை உணவினை ஒன்றாய்க் காண்கையில்,அதற்கு மானுடர் அடித்துக் கொள்கையில் உண்மையில் அதைப்பற்றிய அனைத்து வியப்புகளும் உனைகின்றன.இது உணவில் மடெடுமன்று காதலில் ,காமத்தில்,தெய்வீகத்தில்,பொருளில்,நகையில்,அழகில் என்று அனைத்து தரப்புகளிலும் இப்படைப்பில் காண்பிக்கப்படுகின்றன.எதன் மீதான உச்சகட்ட அறிதல் வெறுமையை,இவ்வளவு தானா,இதற்குத்தானா என்று உணரவைக்கும் தருணங்கள் இப்பனைப்பின் ஊடாக பிணைந்து வருவதாகவே எண்ணுகிறேன்.
    பள்ளிகொண்ட விஷ்ணுவின் உருவம் உண்மையில் உருவானது எப்படி,அதன் ஆதிவடிவம் என்ன என்பதெல்லாம் எனக்கு விருப்பமான பகுதிகள்.திருவடி கருவறையின் ஒளியில் விஷ்ணுவின் பாதங்களை தரிசிக்கிறான்.விரிந்த விரல்களும்,குவிந்த குதிகாலும்,உட்பக்க வளைவில் சங்கு சக்கரம் கொண்ட அக்காட்சியின் தரிசனம் என்னுள் என்றும் நிலைத்தது.

      இந்நாவலை வாசிப்பதற்கு முன் பலமுறை நான் தரிசித்த ஆலயங்கள் எல்லாம் ,இதனை வாசித்த பின் வேறு அர்த்தங்களை அளித்தன.வேலூர் அருகிலுள்ள பள்ளிகொண்டாவில் உத்திர ரங்கநாதர் ஆலயத்தில் சயன நிலையில் காட்சியளிக்கும் விஷ்ணுவின் காட்சியில் நான் உணர்ந்தது அதைத்தான்.கரிய பெருமானின் திருமேனி ,அவன் பாதங்களின் காட்சியில் கண்டது எதனை?அஜிதரும்,திருவடியும்,பிங்கலனும் தரிசித்த அதே காட்சியைத்தான் என்றே உணர்கிறேன்.

      காவேரிப்பாக்கம் திருப்பாற்கடலில் பிரசன்ன வெங்கடேசப்பெருமாள் சந்நிதியிலும் இப்படித்தான் நான் உணர்ந்தேன்.பள்ளிகொண்ட கோலத்திலுள்ள பெருமானின் உருவங்கள் எல்லாம் எனக்களித்த காட்சி விஷ்ணுபுரம் தான் என்பதே இப்படைப்பின் தாக்கமாக தோன்றுகிறது.இப்படைப்பு எந்நாளும் என்னுடன் தொடரும்.

      இறுதிப்பகுதியில் பெரும் வெள்ளத்தில் இந்நகர் மூழ்குகிறது.பிரளயத்தில் அழியும் உலகம் ஏறத்தாழ உலகின் காவியங்கள் அனைத்திலும் உண்டு.இப்படைப்பில் மிகப்பிரம்மாண்டமாய் உருவாகும் நகரும்,ஆலயமும் இறுதியில் சிதிலங்களாய்,இடிந்து,அழிந்திருப்பது மனதை நெருக்கும் பகுதிகள்.

     விஷ்ணுபுரம் வாசித்த பின் ஏற்படும் வெறுமை ,இத்தனை நாட்கள் உடன் வந்த நதியும்,கதைகளும்,பாதமும் எங்கே என்ற எண்ணமும் என்னில் இருந்துகொண்டே இருந்தது.

  மிக அற்புதமான படைப்பு.இலக்கியத் தேடல்கள் கொண்ட அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம்.
          

புத்தகம்-1 ஜெயகாந்தனின் ‘அப்புவுக்கு அப்பா சொன்ன கதைகள்’

ஜெயகாந்தனின் தொடர் நாவல்களில் ஒன்று.ஆலிவர் ட்விஸ்ட் போன்ற ஐரோப்பிய மரபுகளுக்கு எதிராக குழந்தைகளின் குதூகல உழைப்பினைப் பற்றிய இந்திய மரபின் நோக்கில் எழுதப்பட்ட மிக முக்கிய குறு நாவல் இது எனலாம்.

       அப்பு விவரமான குழந்தை.அவனுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றே ஜெயகாந்தன் இக்கதையினைத் தொடங்குகிறார்.ஒரு விதத்தில் இதுவே இக்கதையின் மையம் எனலாம்.ஆம் குழந்தைகள் என்பவர்கள் நம் சினிமாக்களில் ,காட்சி ஊடகத் தொடர்களில்,விளம்பரங்களில் வருபவர்கள் போன்று கற்றுக் கொள்பவர்கள் அல்லர்.அவர்கள் அறிந்தவர்கள்.நுண்ணுணர்வு கொண்ட அனைவரும் இதை உணர்ந்தே இருப்பர்.என் இளமைக்காலங்களில் நான் பிற குழந்தைகளை விட அறிந்தே இருந்திருந்தேன்.ஆகவே அப்புவைப் பற்றி அறிய இவ்வுணர்வு அவசியமாகிறது.

      அப்பு வாழ்ந்து கெட்ட ஒரு பெரிய குடும்பத்தின் கடைசி வாரிசு.அவன் பள்ளிக்கு ஒழுங்காகச் செல்லாமல் கிராமத்தில் திரிபவன்.தான் செய்யாத ஒரு தவறின் பழியிலிருந்து தப்ப அம்மாவின் ஆசியுடன் மதராஸப்பட்டிணம் என்னும் சென்னைக்கு தன் தந்தைத் தேடிச் செல்கிறான்.இந்தியா விடுதலை பெறுவதற்கு அண்மையான காலத்தில் நடக்கும் இக்கதையில் அக்கால ரயில் பெட்டிகள்,பட்டிண வாழ்வு என்று அனைத்தும் வருகின்றன.பட்டிணத்தில் தன் தந்தைக்கு மற்றொரு குடும்பம் இருப்பதையும் தந்தையின் பெருந்தன்மையையும் அறிகிறான்.

    இந்த நேரத்தில் இவள்,பாட்டிமார்களும்,பேத்திமார்களும் என்னும் கதைகளின் தொடர்ச்சியே இக்கதை.இருந்தாலும் இது தனியாக ஒரு நாவலாகவும் உள்ளது.

     அப்புவுக்கும் அவனுக்கு கிடைக்கும் ரயில்ஸ்நேகிதனான பழக்கடைக்காரரருக்குமான உறவு,அப்பு சென்று அவன் பழக்கடையில் வேலை செய்வது எல்லாம் மிக இயல்பாகவே அவன் குணத்தை அறிய வைக்கின்றன.ஒரு சிறுவனின் பார்வையில் ஏறத்தாழ அறுபதாண்டுகளுக்கு முந்தைய மெட்ராஸ் நகரத்தை நமக்கு காண்பிக்கிறார் ஜேகே.எழும்பூர் ரயில் நிலையமும்,டிராம் வண்டிகளும் அப்புவுக்கு அளிக்கும் குதூகலத்தை நமக்கும் அளிக்கின்றன.

    மிகப்பெரிய ஜமீன் போன்று வாழ்ந்த அப்புவின் தந்தை சிங்பிகாரம் பிள்ளை பட்டிணத்தில் ஒரு எளிய இரவு தேரக் காவலாளியாக இருப்பது நம் இந்திய தேசத்தின் அக்காலகட்டத்தின் வெளிப்பாடாகவும் உள்ளது.

  ” நாடாண்ட மன்னரெல்லாம் ,”..என்பது போன்று முந்தைய நாவல்களில் சிலுக்கு சிங்காரம் என்று மைனராக வலம் வந்த சிங்காரம் பிள்ளை நலிவுற்று நோயாளியாக இந்நாவலில் வருகிறார்.

    நம் இந்திய தேசத்தின் பழம்பெருமைகளெல்லாம் மறைந்து பட்டினியிலும் பஞ்சத்திலும் ஐரோப்பியருக்கு அடிமையாய் மாறிய அவலந்தான் இந்நாவலின் இழை என்றே நான் எண்ணினேன்.எந்நிலையிலும் நேர்மை கொண்ட சிங்காரம் பிள்ளைதான் நம் இந்திய தேசத்தின் ஆன்மா.ஏழ்மை  நிலையிலும் அவர் தன் உயரிய பண்புகளை இழக்காமல் மகனுக்கும் அதனை கடத்துகிறார்.ஜெயகாந்தனின் படைப்புகளில் ஓங்கி ஒலிக்கும் அவரது பிரச்சாரம் இந்நூலிலும் ஒலிக்கிறது.பள்ளிகள் குழந்தைகளை எப்படி கசக்கிப்பிழிகின்றன,அவை எப்படி தனி மனித சுதந்திரத்தை அழிக்கின்றன என கூறுகிறார்.இவை இன்றைய காலத்தில் மிக அவசியமானவை என்றே கருதுகிறேன்.

          பணமும் வசதிகளும் சமூகத்தின் போலி மரியாதைகளுமே வாழ்வு என்று கற்பிக்கப்படும் இன்றைய தலைமுறையில் ஜெயகாந்தனைப் போன்று ஆன்மாவின் குரலை உரத்து கூறிய வலுவான எழுத்துகளே என்னைப்போன்றவர்களின் பற்று எனலாம்.இலட்சியங்களும் உண்மையும் மனசாட்சியின் குரலும் வாழ்வின் ஆதாரம் என்று கற்பித்த மகாத்துமாவின் குரலாகவே இங்கு ஜெயகாந்தன் பேசுகிறார்.

      தன் குடும்பத்தின் பரம்பரை சொத்துகள் எதுவும் தன் மகனுக்கு வேண்டாம் என்று வலுவாக மறுக்க சிங்காரத்தினால்  முடிகிறது.இவையெல்லாம் அழிந்துவிட்ட கடந்த கால நீதி என்று விட்டு விடாமல் நடைமுறையில் பின்பற்ற முடியும் என்பது இதன் அடிநாதம்.

      அப்பு கட்டிடம் கட்டும் தொழிலாளர்களுடன் இணைந்து வேலை செய்வது,அவனுக்கு கிடைக்கும் நண்பன் மாணிக்கம் என்று மிக சுவாரசியமான கதை நடை.மாணிக்கத்தை தன் கிராமத்திற்கு அப்பு கூட்டி வந்து தன் ஊரையும்,உறவினர்களையும் காண்பிக்கும் காட்சிகள் மிக அழகானவை.அப்புவின் அம்மா அம்மாக்கண்ணு,அத்தை காந்திமதி,அக்கரையிலிருக்கும் மீன்கார வெள்ளையம்மாள் எல்லோரும் இதன் முந்தைய நாவலின் தொடர்ச்சியாக வருகிறார்கள்.அவை இன்னும் நன்றாக இருக்கின்றன.அக்கரை மீனவக்குப்பத்தின் அம்மிணியம்மாவைத் தன் தந்தை இரண்டாவது திருமணம் செய்திருப்பதை அப்பு  உணர்ந்து ஏற்பது,மாணிக்கம் அதனை இடித்தரைக்கையில் அது நான் சம்மந்தமில்லாதது,அவர்கள் சொந்த விருப்பம் என்று அப்பு கூறுவது அவன் சிறுவனில்லை என்பதற்கு ஆதாரம்.

    விளக்குச்சாமி,வைத்தி என்று அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் நம்முடன் உரையாடுகின்றனர்.

     சில இடங்கள் நடக்க இயலா சாத்தியங்களாகத் தோன்றினாலும் ஜெயகாந்தனின் எழுத்து நம்மை இழுத்துக் கொள்கிறது எனலாம்.

      தனிமனித சுதந்திரம் பற்றி எப்பொழுதும் வலியுறுத்தும் ஜெயகாந்தன் இங்கும் அதனைக் குழந்தைகளின் குரலாகப் பேசுகிறார்.எனினும் அனைத்துக் குழந்தைகளும் அப்புவல்ல உயரிய பண்பு கொள்வதற்கு.சமூகத்தின் கண்டிப்புகளுக்கு கட்டுப்படாமல் வளரும் குழந்தைகள் குற்றவாளிகளாக மாறுவதையும் நாம் கண்டவாறே இருக்கிறோம்.அந்நிலையில் குழந்தைகள் குறிப்பிட்ட வயது வரையிலாவது கல்வியறிவினைப் பெறுவது அவசியம் என்றே நான் கருதுகிறேன்.கல்விக் கூடங்களின் நடைமுறைகள் மாற்றப்படல் வேண்டும்.அதற்காக பள்ளிகள் முழுமையாக புறக்கணிக்கப்படலாகாது.

    எப்படியாயினும் உண்மையான படைப்பு.

   ‘கஷ்டப்படுவோமே! முடிஞ்சவரைக்கும் கஷ்டப்பட்டால் தான் பின்னால் சுகம் ஏற்படும்.”

“மகற்கு தாயார்

மணாளரோடு ஆடிய

சுகத்தைச் சொல்லெனில் 

சொல்லு மாறெங்ஙனே?

போன்ற பல வரிகள் எனை வசீகரித்தவை.

          

திருப்பாவை பாசுரம் -2உடல் வருத்தும் உன்னதம்

2. வையத்து வாழ்வீர்காள்!

வையத்து வாழ்வீர்காள்! நாமும் நம்பாவைக்குச்
செய்யும் கிரிசைகள் கேளீரோ பாற்கடலுள்
பையத் துயின்ற பரமனடி பாடி
நெய்யுண்ணோம் பாலுண்ணோம் நாட்காலே நீராடி
மையிட்டு எழுதோம் மலரிட்டு நாம்முடியோம்
செய்யாதன செய்யோம் தீக்குறளைச் சென்றோதோம்
ஐயமும் பிச்சையும் ஆந்தனையும் கைகாட்டி
உய்யுமா றெண்ணி உகந்தேலோர் எம்பாவாய்.
     

          ஆண்டாளின்


 தமிழ் புலமை அவர் வளர்ப்புத் தந்தையான பெரியாழ்வாரிடமிருந்து பெற்றது.திருவில்லிப்புத்தூர் வடபத்ரசாயி எனும் பரந்தாமனுக்கு மாலை கட்டி வணங்கிய பெரியாழ்வாரின் வளர்ப்பு மகளான ஆண்டாளின் இறை பக்தி காதல் அனைவரும் அறிந்ததே.ஆண்டாளின் மொழி நம்மை இழுத்து அவள் உலகிற்குள் கட்டிப் போடும்.மார்கழி மாத பாவை நோன்பின் சில முறைகள் இப்பாடலில் கூறப்படுகின்றன.தம்மை வருத்தி இறைவனை எண்ணி தோன்பிருப்பது எல்லா இனங்களிலும்,வழிபாடுகளிலும் உண்டு.

   பாற்கடலில் துயிலும் பரமனின் அடி பணிந்து அதிகாலையில் நீராடுவோம் என்கிறாள்.மார்கழி மாதக்குளிரில் அதிகாலையில் நீராடுவது இறைவனின் அருளைப் பெற,அவன் அன்பைப்பெற.நெய்,பால் எல்லாவற்றையும் தவிர்க்கிறாள்.கண்களுக்கு அஞ்சனம் தீட்டாமல்,கூந்தலில் மலர்கள் சூடாமல் தோன்பினை பின்பற்ற வேண்டுகிறாள்.

        எந்த செயலுக்கும் இத்தகைய அர்ப்பணிப்பு,தன்னை வருத்தி முழுமையாக ஈடுபடல் என்பது மிகச்சிறந்த முறையாகும்.இன்றைய நவீன வாழ்வு முறையில் எதற்காகவும் காத்திருக்கவோ,தம்மை வருத்திக்கொள்ளவோ எவருக்கும் விருப்பமில்ல.

      ஆண்டாள் கூறும் உடலை ஒடுக்கும்,மனதை கட்டுப்படுத்தும் நோன்பு முறையானது சங்க காலம் முதலே நம் மரபில் உருவாகி வந்ததே.புற நானூறு,குறுந்தொகைப் பாடல்களில் பாவை நோன்புகள் கூறப்படுகின்றன.

    எனில் எதற்காக இவ்வருத்துதல்கள்.நான் சிறுவயதில் எங்கள் ஊரில் ஐயப்பனுக்கு மாலை போட்டவர்கள் அதிகாலையில் நீராடுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.எங்கள் ஜவ்வாது மலையின் கடுங்குளிர்  டிசம்பர் மாதத்தில் வெந்நீரில் கைவைக்கவே யோசிக்க எண்ணுகையில் சாதாரணமாக நான்கு மணி  காலையில் நீராடுபவர்கள் எனக்கு மாபெரும் ஆச்சர்யமாகவே இருந்தனர்.இரவுகளின் குளிர் தரையையும் கூரைகளையும் துளைத்து நம்மை நடுங்க வைக்கும்.அக்குளிரில் தரையில் வெறும் பாயில் உறங்கும் பக்தர்களின் மனம் எத்தனை வலு கொண்டது.அவையெல்லாம் உண்மையில் பழமை என்று கூறப்பட்டாலும் ,மிகச்சிறந்த உளவியல் முறைகள்.

      ஆண்டாள் கூறும் பாவை நோன்புகளின் உள்ளுறை மனதையும்,உடலையும் வருத்தி நம் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து இறைவனை நினைப்பது தான்.இத்தகைய நோன்புகளையும்,விரதங்களையும் பின்பற்றியவர்களுக்குத் தெரியும் அதன் அருமை.இவை நம் உடலையும்,மனதையும் தெளிவாக்கி  வலுவூட்டுகின்றன.

     நம் இன்றைய வாழ்வு முறையில் எந்தக்கட்டுகளும் இல்லை.அதனாலேயே இளவயதிலேயே பல உடல், மன நோய்கள்.நம் முன்னோர்களின் முறையான வாழ்வு நெறிகள் நிதானமானவை.அவசரத்தில் ஓடி,அவசரமாய் வாழ்வை முடிக்கும் இன்றைய ஸ்மார்ட்போன் தலைமுறை கட்டாயம் பின்பற்ற வேண்டியன.

   ஆண்டாளின்    பாசுரங்கள்   அவளின் அழகிய     மொழி வளத்தையும்,எளிய சங்கத்தமிழையும் ஒருஙெகே கொண்டது.இயற்கையை வாழ்வுடன் இணைத்த வாழ்வு முறையின் மிகச்சிறந்த பாடல்கள் ஆண்டாளின் பாசுரங்கள்.

  மையிட்டெழுதோம்,மலரிட்டு நாம் முடியோம்.நெய்யுண்ணோம் பாலுண்ணோம் என தளை தட்டாத வரிகளின் எளிய அழகியலே ஆண்டாளின் சிறப்பு.அழகுபடுத்துதல் பெண்ணின் இயல்பு.அவற்றை செய்யாமல் இருக்கிறோம் என்கிறாள்.நாம்  விரும்பும் ஒன்றினை செய்யாமலிருக்கும் மனக்கட்டுப்பாடே இதன் அடிப்படை.உடலை வருத்தி இறைவனை அடையும் ஆண்டாளின் நோன்பு எக்காலத்திற்கும் ஏற்றது.

                                                                                    


ஞானக்கூத்தன்-பவழமல்லி பூத்த கவிதைகள்

பவழமல்லி

கதை கேட்கப் போய் விடுவாள் அம்மா. மாடிக்
கொட்டகைக்குப் போய்விடுவார் அப்பா. சன்னத்
தாலாட்டின் முதல்வரிக்கே குழந்தைத் தம்பி
தூங்கிவிடும். சிறுபொழுது தாத்தாவுக்கு
விசிறியதும் அவரோடு வீடு தூங்கும்

பூக்களெல்லாம் மலர்ந் தோய்ந்த இரவில் மெல்ல
கட்டவிழும் கொல்லையிலே பவழ மல்லி

கதை முடிந்து தாய் திரும்பும் வேளை மட்டும்
தெருப்படியில் முழு நிலவில் அந்த நேரத்
தனிமையிலே என் நினைப்புத் தோன்றுமோடி?

   நவீன தமிழிலக்கியத்தின் முன்னோடி கவிஞர் ஞானக்கூத்தனுக்கு அஞ்சலி.

      கசடதயற ‘ முதல் பல்வேறு இலக்கிய முயற்சிகளில் பங்கேற்ற அவரது எழுத்துக்கு நிகரில்லை.

மண்மொழி-குறுந்தொகை -1

குறுந்தொகை 138, கொல்லன் அழிசி, மருதத் திணை – தோழி சொன்னது – தலைவன் கேட்குமாறு, தலைவி சொல்லுவதைப் போன்று, தோழி சொன்னது 
கொன்னூர் துஞ்சினும் யாந் துஞ்சலமே
எம் இல் அயலது ஏழில் உம்பர்
மஊழ்த்தயிலடி இலைய மா குரல் நொச்சி
அணி மிகு மென் கொம்பு
மணி மருள் பூவின் பாடு நனி கேட்டே

image

             சிறு வயதில் எப்பொழுதும் நான் இருக்குமிடம் ஏரிக்கரைதான்.எங்கள்  வீட்டிலிருந்து ஐம்பதடி தொலைவில் வனத்துறையின் மரக்கன்றுகள் வளர்க்கும் நர்சரியைத் தாண்டினால் ஏரிதான்.சிறிய நீர்ப்பரப்புதான் எனினும் அது என்னுள் நிறைந்தது.மாலை வேளையில் சூரியன் தங்க நிறங்கொண்டு சிவந்து ஏரி நீரில்   உண்டாக்கும் தோற்றங்கள் எவரையும் ஈர்ப்பவை.அவ்விடமும் அங்கிருக்கும் பறவைகளும்,சின்னஞ்சிறிய பூக்களும்,மீன்களும்,அல்லி மலர்களும்,கரையாரத்தில்மஞ்சளும் சிவப்புமான புளியம்பூக்களும் ,காட்டுவாகை மரங்களும் எனக்களிக்கும் அந்தரங்க
மகிழ்வினை நான் மீண்டும் பெற்றது சங்க இலக்கியத்தில் தான்.அம்மொழியும் இயற்கையும் அளிக்கும் பேருவகை என்றும் மாறாதவை.
    இக்குறுந்தொகைப்பாடலில் தலைவி இரவில் உறங்காமல் விழித்திருக்கிறாள்.ஊர்துஞ்சும் யாமப்பொழுதுகள் காதலிப்பவர்களுக்கு சுகமான துயர்களே.இயற்கையுடன்,பூக்களுடன்,விலங்குகளுடன் இணைந்த வருணணைகளே சங்க இலக்கியங்களை செவ்வியல்கள் ஆக்குகின்றன.நொச்சிமரத்தின் இலைகள் மயிலின் கால்கள்
போன்ற வடிவம் கொண்டவை என்பது மயிலையும் நொச்சியையும் நுட்பமாய் கவனிப்பவருக்கே புரியும்.வளமையான அழகிய நொச்சிமரங்களைக் காண்கையிலேயே அது விளங்கும்.நொச்சி மரத்திலிருந்து பூக்கள் விழும் மெல்லிய சத்தத்தை கேட்டவாறு படுத்திருக்கிறாள்.அது துயரத்தை விவரிக்கும் ஒலியாகவே இங்கு கூறப்படுகிறது.நொச்சி மலர் கிளையினின்று வீழ்வதைப் போன்று அவள் மனதிலிருந்து காதலனின் மீதான அன்பு விழுகிறது.மனம் ஆற்றாத துயருறுகிறது என்பதை எத்தனை அழகாக விவரிக்கிறார்.இப்பாடல்கள் அந்தரங்கமான வாசிப்பனுபவத்தை அளிக்க வல்லவை.

கபாலி -லப்பம்

    

image

எழுத்து வாசிப்பு இலக்கியம் பின் முன் நவீனத்துவம் தால்ஸ்தோய்,மௌனி என்றிருக்கும் என் மன உலகு சில வேளைகளில் சலிப்புற்று வெளியேறும்.அவ்வேளைகளில் நான் பார்க்கும் பாடல்களையும் காமெடிகளையும் சொன்னால் சிரிப்பார்கள்.அது ஒரு மனநிலை.அவ்வளவு தான்.
       அப்படிப்பட்ட வேளைகளில் சமூக வலைதளங்களில் இணையப்பக்கங்களில் என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்பதுண்டு.அப்படித்தான் கபாலி திரைப்படத்தின் நெருப்புடா என்ற பாடலின் ஒரு வரி லீக் ஆகிய(!) அறிய தகவலைப் பார்த்தேன்.அப்பப்பா என்ன சிலாகிப்பு.அந்த ஒரு வரிப் பாடலை வைத்து லட்சம் வார்த்தைகள்.காபலி என்ற பெயர் அறிவிக்கப்பட்டதிலிருந்தே திட்டமிட்டு  செய்யப்படும் ப்ரமோ இது.இப்பொழுது அனைத்து திரைப்படங்களுக்குமே இப்படித்தான்.ரஜினிகாந்த் என்றால் செலவில்லா விளம்பரம்.
       மிக்க அறிவாளிகள்,உலகப்படங்கள் தெரியும் என்ற அளவில் பேசுபவர்களும் தலைவர்டா  என்று புளகாங்கிதமடைவது உச்சகட்ட நகைச்சுவை.
         எங்களூரில் அந்த நாட்களில் மர ஆச்சாரி கட்டில் நாற்காலி எல்லாம் மரக்கட்டைகளை இழைத்துச் செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.அப்பவெல்லாம் மெஷின் பயன்பாடு குறைவு.ஆச்சாரிகள் கட்டைகளை இழைத்து கொஞ்சங்கொஞ்சமாய்  மெருகேற்றுவார்கள்.பார்ப்பதற்கு அருமையான பொழுது போக்கு.இரண்டு பேர் ஆளுக்கொரு பக்கம் நின்று இழைப்பதே  நாட்டியம் மாதிரி இருக்கும்.அப்போது விழும் மரச் செதில்களைப் பொறுக்க காத்திருப்போம் .சுருள் சுருளாய் அழகாக இருக்கும்.அடுப்பு பற்றவைக்க உதவும்.இழைத்த மரக்கட்டைகளில் அழகான வரிகள் இருக்கும்.மரங்களின் வாழ்வு வளையங்கள்.சில இடங்களில் சமமாக இல்லாமல் மேடு பள்ளங்கள்,சொத்தை என்று குறைபாடுகள் இருக்கும்.அதைச் சரி செய்ய லப்பம் என்று சொல்லும் ஒரு பூச்சினை ஆச்சாரிகள் தடவுவார்கள்.மைதாமாவு பிசைந்த பதத்தில் இருக்கும்.கட்டைகளில் அதைப் பூசினால் குறைகள் சரியாகிவிடும்.
     எனக்கு கபாலி ரஜினிகாந்தைப் பார்த்தால் அந்த ஞாபகம் தான் வருகிறது.  பாவம் அறுபத்தைந்து வயதில் முகமெல்லாம் சுருங்கிய ரஜினிகாந்தை லப்பம் தடவி இருபத்தைந்து வருடத்திற்கு முன்னிருந்த மாதிரியே திரும்ப வந்திருக்கிறார் என்று  அவரது ஆழ்மனதில் நம்ப வைத்திருக்கிறார்கள்.தள்ளாத வயதில் பதினான்கு வயது குமரிகளுடன் எம்ஜிஆர் ஆடியதை விட இது கொடுமையாக இருக்கு.முன்னணிக் கதாநாயகர்கள் தங்கள் வயதிற்கு ஓரளவேணும் பொருந்துமாறு நடிக்க வேண்டும்.
     இதில் ரஞ்சித் இயக்குகிறார் என்பதால் குறியீடுகள் வேறு.ஒடுக்கப்பட்ட  மக்களின் வாழ்க்கை என்ற பெயரில் இவர்கள் செய்யும் அரசியல் என்றால் அடிக்க வருவார்கள்.அட்டகத்தி,மெட்ராஸ் இவற்றில் ரஞ்சித் காண்பித்த தலித் அரசியல் உண்மையில் ரீச் ஆகியதா.கதையில் எங்கோ ஓரிடத்தில் ,வசனத்தில் நுழைத்துவிட்டு குறியீடுகள் என்பதெல்லாம் என்ன மாதிரியான தந்திரம்.சிறந்த திரைக்கதை,காட்சியமைப்பு,இயக்கம் என்பதில் ரஞ்சித் திறமையான இயக்குநரே.ஆனால் தலித் குறியீடு என்பதெல்லாம் ஓவர்.
    கபாலியும் அப்படிப்பட்ட படமாகவே இருக்கும்.படம் வெளிவந்தவுடன் சாமானியர் முதல் அறிவுஜீவி எழுத்தாளர் வரை,இணையப் பக்கங்கள் தொடங்கி,இலக்கிய வணிக இதழ்கள் வரைக் குறியீட்டு விமர்சனங்கள் எழுதிக் குவிக்கப் போகிறார்கள்.இதைத்தான் அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது.
       எனக்கு ஆச்சரியம் என்னவென்றால் தமிழ் சமூகத்தில் படித்தவர்கள் இளைஞர்கள் எல்லோரும் இப்படி சினிமா மோகத்தில் இருப்பது தான்.இவ்வளவு ரசனையற்றதா தமிழ் கூறும் நல்லுலகு.டிவி,சினிமாவைத் தவிர்த்து வேறு பொழுதுபோக்குகள் இருப்பது தெரியாத இரண்டு தலைமுறைகள் உருவாகிவிட்டன.ஏன் இவர்களுக்கு எழுத்தாளர்கள,படைப்பாளிகள் பற்றியெல்லாம் தெரியவில்லை.நம் கல்வி முறையே இலக்கியத்தை ஒதுக்கிவிட்டது.கதைப் புத்தகங்கள் என்ற மட்டமான பெயரை உண்டாக்கியது யார்?
       திரைப்படங்கள் பற்றி ஆர்வங்கள் இருக்கலாம்.ஆனால் அதைத்தவிர வேறு எதுவுமில்லை என்பது எத்தகைய மனநிலை.முப்பதாண்டுகளுக்கு முன் கல்வியறிவு குறைவு,பொருளாதார  வசதிகள் குறைவு,உலகைப் பற்றிய அறிதல்கள்,எக்ஸ்போஷர் குறைவு.அதானால் சினிமா மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. ஆனால் இன்றைய பொருளாதார ,தொழில் நுட்ப முன்னேற்றத்திலும் ,நவீன பேஸ்புக்கும் ட்விட்டரும் இணையமும் சினிமா விவாதங்களுக்குமே,சினிமா கதாநாயகர்களுக்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன எனில் அது நம் சமூகத்தின் சீழ்பிடித்த நோய்க்கூற்றின் வெளிப்பாடே.கபாலியை இப்படி போற்றுவது எல்லாரின் ரசனையும் என்னைப் போன்றதே என எண்ணவைக்கும் சாமானிய,நடுத்தரவர்க்க உளவியலே.அதிகபட்ச அறிவே  இதுதான் என நம்பும் குறுகிய மன நோய்.
   படைப்பாளிகள்,அறிவு ஜீவிகள் பற்றிய தவறான புரிதல்கள்,மற்றும் சிலரின் தவறான முன்னுதாரணங்களே நம் சமூகக் கும்பல் மனநிலையின் தரமற்ற ரசனையின் வெளிப்பாடு.அரசியல் இலக்கியம் எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்து கீழ்த்தரமான ரசனையை உருவாக்கிவிட்டது.திராவிட அரசியலின் போலி மொழிப்பற்று,மாநாடுகள்  அடிவருடிகள்  உண்டாக்கிய தவறான விழுமியங்கள்,நடைமுறைகள் மக்களை இலக்கியம் தமிழ் எழுத்து என்பதெல்லாம் கெட்ட வார்த்தைகள் என்ற மனநிலைக்குத் தள்ளிவிட்டன.
     இணையவெளியின் கட்டற்ற இக்காலகட்டத்திலாவது தரமான இலக்கியம் வாழ்வை எப்படி சீராக்கும்,உண்மையான அறம்,சிந்தனைகள் ,எளிமையின் உண்மையான பண்புகள் பற்றியெல்லாம் அறிய வைக்கும் என்பதை சரியாக இளைஞர்களிடம் சேர்ப்பது இலக்கியவாதிகளின் கடமை மட்டுமன்று,அனைவரின் பொறுப்பு.
    புத்தகக் கண்காட்சி பற்றிய பதிப்பாளர்களின்  பேட்டிகள் கண்ணீரை வரவழைப்பவை.அரசின் கோடிக்கணக்கான நிதியைப் பெறும் நூலகத்துறையும்,செம்மொழி த் துறையும் சரியாக செயல்பட்டால்,அரசியல்வாதிகளின் தலையீடின்றி நடைபெற்றால் அரசே புத்தகக் கண்காட்சிகளை நடத்தலாம்.உண்மையான பலன்கள் உண்டாகும்.
      கபாலி படம் வெளியாகும் காலகட்டத்தில் இணையம் பக்கமே செல்லாமலிருப்பதே என்னாலான தப்பித்தல்.ஹாஹாஹா,..

தினமணி-கவிதைமணி

தினமணி -கவிதைமணி

10 June 2016 02:26 PM

இ-பேப்பர்

முகப்பு கவிதைமணி

ஒரு கவிதையின் டைரி: -மோனிகா மாறன்

By dn

First Published : 05 June 2016 05:54 PM IST

1

உருளும் சிறு விழியில்
ஒளிரும் குழல் பிசிறில்
சுழிக்கும் சிறு இதழில்
வெண்சங்காய் மடியும்
தொடைச்சதையில்
சிவந்த பாதத்தில்
மறைந்திருக்கும்
மழலை  முதல்வரியாக

சிறு தண்டை ஒலிக்க
சிறு உடை அசைய
கைவளைகள் ஒலிக்க
நடக்கும்
அவள் நடை  சந்தமாக

நடுவகிடெடுத்து
விரித்துவிட்ட கூந்தலும்
நெற்றியில் சிறு சந்தனத் தீற்றலுமாய்
வெள்ளிக்கிழமைகளில்
ஆகாய வண்ணப்
பட்டுப்பாவாடையில்
சிற்றாடை சிதற
திரும்பிப்பார்த்தவாறு
சிரிக்கும் அவள் பார்வை  எதுகையாக
   
அழும் மகவை 
இடுப்பில் அணைத்து
பேருந்து நெரிசலில்
வியர்வை வழிய 
நிற்கையில் உணரும்
யதார்த்தத்தில்  மோனையாக

கருவளையம் விழுந்து
வரிவரியாய் தோல்வறண்டு
பிரபஞ்சவெளியில்
மரணத்தின் சாயலை
உணர்கையில்
முடிகிறது
இக்கவிதையின் டைரி…..
புரட்டிப்பார்க்கும்
காற்றும் உணர்கிறது

அவள் வாழ்வின் கற்பனையை..

புத்தகக்கண்காட்சி

     

image

பல ஆண்டுகளாகச் சென்றாலும் புத்தகக் கண்காட்சி என்ற அறிவிப்பு வந்ததுமே திட்டமிட்டுவிடுவேன்.அத்தனை புத்தகங்களைக் காண்கையில் இன்னமும் வாசிப்பும் புத்தகங்களும் முக்கியத்துவம் பெறுவது மகிழ்வாகத் தான் இருக்கிறது.
        இம்முறை உலக இலக்கியங்கள் மட்டுமே என்ற முன் முடிவுடன் சென்றேன்.காரணம் தமிழின் அனைத்து முக்கிய புத்தகங்களும் என் நூலகத்தில்.இனியும் வாங்கினால் வைக்க இடமில்லை.
     ஆனால் எனக்கு ஏமாற்றமே.தால்ஸ்தாய் தஸ்தவேயஸ்கி,காபா என்று அனைத்துப் புத்தகங்களுமே விலை மிக அதிகம்.சலுகை விலைக்குறைப்பும் இல்லை.எல்லாப் புத்தகங்களும் கிடைக்கவுமில்லை.வழக்கமான சமையல்,வெற்றிக்கு வழி,மற்றும் பிரபல எழுத்தாளர்களின் அதே புத்தகங்கள்.என்னைப் போன்று தேடி அலையும் ஆர்வங்கொண்டவர்களுக்கு தேவையான கலக்ஷன் இல்லை என்றே கூறலாம்.
     போரும் வாழ்வும் வாங்கினேன்.இன்னும் ஹெமிங்வே,ஓரன் பாமுக் தஸ்தவேயஸ்கி என்று தேர்ந்தெடுத்து வாங்கினேன்.அதிக நேரம் இருக்க முடியவில்லை.வெயில்.
       திரும்பி வருகையில் தீவுத்திடல் மீதி பழைய மரப்பாலத்தில் கூவம் கால்வாயின் மீது நடக்கையில் ஐயையோ நம் வெயிட் தாங்குமா என்று சிரித்தவாறே வந்தோம்.ஆனால் நாங்கள் கடந்த பன்னிரண்டு மணி நேரத்தில் தனியார் நிறுவன மாரத்தான் ஓட்டத்தில் அப்பாலம் இடிந்து கூவத்தில் விழுந்திருக்கறது.இது எச்சரிக்கையா….  அன்றே விழுந்திருந்தால் என்ன ஆகியிருப்போம் …என்ன ஆகிவிடப் போகிறது இதை எழுதியிருக்க முடியாது..காலையில் அவசரமாக பள்ளிக்குச் செல்லத்தேவையில்லை..இலக்கியமில்லை …கடமைகள் இல்லை.,ஜாலியாகத்தான் இருந்திருக்கும்..

வேர்களைத்தேடி..

மூன்று நாளாய் போஸ்டரில் ரசித்து,
விறகெடுத்து தண்ணீர் சுமந்து அம்மாவிடம் காசுசேர்த்து ஐந்துமணிக்கே சாப்பிடுகையில்  ‘விநாயகேன பாடல் காற்றில் பரவ மனம் படபடக்கும்….
எங்களூர் டெண்ட் கொட்டகையில் டிக்கெட்டிற்கு பொந்தில் கைநுழைத்து 
மூங்கில் தட்டி வரிசையில் நின்று
மண்குவித்து அமர்ந்து
வெற்றிலையும் பீடிப்புகையும் சூழ
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குண்டு பல்பு வெளிச்சம் குறைய ‘ஏவிஎம் பெருமையுடன் வழங்கும் முந்தானை முடிச்சு’ என்ற எழுத்துகளை பார்க்கும்போது மனதில் தோன்றிய பரவசத்தை எப்படி கூறுவேன்?  ஹோம் தியேட்டரில் ‘அவதார்’பார்க்கும் என் சின்ன ஓவியாவிற்கு,